| Logs van Nog steeds burnout |
--- Archief ---
|
| Afbeelding/foto |
 |
|
04-08-2010 - De bedrijfsarts
Ik heb in mijn leven al verschillende bedrijfsartsen meegemaakt. Deze ervaringen waren dusdanig dat ik geen hoge pet van deze beroepsgroep op heb.
Omdat ik vanwege mijn ongeluk nog niet volledig aan het werk kan, moest ik er weer één ontmoeten. Ik had mijn vooroordelen thuisgelaten. Tegenwoordig zou het toch wel anders zijn, dacht ik ...
Helaas, de man bevestigde alles weer. Hij luisterde niet naar mijn verhaal, vertelde en passant een paar anekdotes die hij vooral zelf erg interessant vond en zijn blik bleef nogal vaak op (mijn) borsthoogte hangen. Hij adviseerde me EMDR, terwijl ik het ongeluk niet als traumatisch ervaren heb en er niet over droom of herbelevingen heb.
Omdat hij verder ook geen mening of adviezen had, was hij ongevaarlijk en kan ik gewoon rustig mijn eigen weg volgen.
Gepost door: burnout op 04-08-2010 om 17:52
|
|
02-08-2010 - Vakantie verongelukt
Het was de kortste vakantie van mijn leven. Op een mooie zaterdagmorgen stapte ik om half 9 op de fiets, 2 uur later werd ik in een bizar ongeluk aangereden. Mijn fiets in puin, de pui van een huis geramd, de dader (v) in shock en ik in een ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis. Met mij viel het mee, zo bleek: een beschadigde kuit en gekneusde ribben. Erg pijnlijk, maar niet ernstig.
We zijn nu 4 weken verder. De ribben zijn al voor een groot deel hersteld. Ik kan weer fietsen, boodschappen doen enz. Maar ik blijf angstaanjagend moe en dat heeft dan weer alles met mijn burnout te maken. De ambulancebroeder zei nog: "U heeft niet veel stootkussen, mevrouw." Hij had het over mijn ribben, waar weinig spek op zit. Dat is waar, maar hij had vooral in figuurlijke zin gelijk, al was dat niet wat hij bedoelde: door mijn burnout heb ik nog weinig veerkracht en is mijn herstel traag. Het voelt als 10 stappen terug in mijn herstel. In plaats van 14, werk ik nu maar 7 uur per week en het zal nog wel even duren voordat ik weer bij de 14 ben.
Erg verdrietig en moeilijk te accepteren.
Gepost door: burnout op 02-08-2010 om 10:11
|
|
14-06-2010 - Burnout, vakantie en single
Om mij heen begint iedereen over vakantie. Sommigen zijn al geweest en hebben de plannen voor de volgende al weer klaar liggen.
Ik weet nog steeds niet wat ik ga doen. Te moe om het te bedenken en zeker om het te organiseren. Een groepsreis zou het worden dit jaar, had ik bedacht. Dat was toen ik nog hoopte dat ik steeds vooruit zou gaan en steeds fitter zou worden. Maar nu duidelijk is dat ik ook stappen achteruit doe, heb ik die hoop laten varen. Een groepsreis, dat gaat niet lukken nu. Te intensief, de hele dag onder de mensen.
Ik ben jaren lang alleen op vakantie gegaan; niet alleen omdat er niemand was om mee te gaan, maar ook omdat ik wel prima vond. Ik vermaakte me wel. Het geeft veel vrijheid.
Maar nu heb ik er geen zin meer in. Nu wil ik samen.
Maar niet in een groep dus. En al mijn vrienden hebben al (een) reismaatje(s).
Dus, ik weet het even niet meer. Ik wacht nu rustig af. Misschien komt er nog een mooi idee langs ...
En nee, vat dit schrijven niet op als klagen. Ik moest gewoon even mijn gedachten ventileren.
Gepost door: burnout op 14-06-2010 om 07:59
|
|
07-06-2010 - Versaaiing
Ik heb er een term voor bedacht: versaaiing. Versaaiing betekent dat ik me een paar dagen terugtrek uit het sociale leven, ik alleen thuis ben of alleen ga wandelen, een boekje lees, dvd'tjes kijk en verder niets. Ik heb net twee van die dagen achter de rug. Het was nodig. De aan dit weekend voorafgaande week had me overprikkeld, met slapeloosheid als gevolg. En oververmoeidheid als dáár weer het gevolg van.
Het voelt vreselijk saai en het maakt dat ik me eenzaam voel, maar het is nodig. Er een woord aan geven helpt me om het te accepteren. Accepteren dat het nodig is. Versaaiien is gewoon een heilzame methode om weer een beetje tot rust te komen.
En het heeft geholpen, want na 2 saaie dagen slaap ik toch echt een beetje beter.
Gepost door: burnout op 07-06-2010 om 09:16
|
|
06-06-2010 - Even voorstellen
Ik ben Anne.Ik heb een burnout. Al een jaar of drie inmiddels. Op dit blog schrijf ik over mijn ervaringen. Over de stappen vooruit en achteruit. Over de worstelingen. Kortom: over leven met een burnout.
Gepost door: burnout op 06-06-2010 om 14:43
|
|
06-06-2010 - Altijd moe
Ik loop door de stad. De stad is vol bedrijvigheid. Mensen fietsen, lopen, praten, zitten op het terras, snellen voorbij in een auto. Voor de meeste van van deze mensen is het heel gewoon om de hele dag in touw te zijn, zonder dat ze daar moe van worden. Hoe lang is het geleden dat ik dat kon? vraag ik me af, terwijl ik daar loop. Lang, meer dan drie jaar inmiddels. Ik moet vaak nee zeggen als iemand me vraagt of ik mee ga of als iemand op bezoek wil komen. Ik moet mijn sociale contacten beperken. Want ik kom niet meer tot rust als ik te veel doe. En als ik niet tot rust kom slaap ik niet en daardoor word ik dan weer moe. En zo blijf ik rondjes draaien.
Het went niet om zo weinig mee te kunnen doen. Het went ook niet om altijd moe te zijn. Er zijn van die dagen dat ik het zat ben, dat ik eindelijk weer gewoon wil zijn en mee wil doen in het bruisende leven. En dat ik dat dan uit wil schreeuwen. Vandaag is zo'n dag.
Gepost door: burnout op 06-06-2010 om 14:37
|
|
|